บทที่ 12 กระดูกไม่เปลี่ยนชื่อ
ไฟเหนือโต๊ะดาบบุญส่งยังเปิดอยู่
พิชญาหยิบกระเป๋าจากเก้าอี้ แล้วหยุดเมื่อเห็นเขากางกล่องอาหาร
“ยังไม่กลับอีกหรือคะดาบ”
“กินข้าวก่อนครับ เดี๋ยวต้องกินยา”
เธอเหลือบมองตู้เอกสาร
“ชุดสรุปเสนอผู้การอยู่กับดาบใช่ไหมคะ ญาขอเช็กเลขหนังสือหน่อย”
ดาบบุญส่งปิดฝากล่องอย่างช้า ๆ
“เลขอยู่ในทะเบียนครับ ไม่ต้องเปิดชุดแนบ”
เขาเลื่อนสมุดให้ เธอก้มจดลงบนกระดาษแผ่นเล็ก
“พรุ่งนี้จะส่งกี่โมงคะ”
“รอผู้กำกับตรวจครับ”
พิชญาพยักหน้า เดินไปถึงประตูแล้วหันกลับ
“ดาบไม่ไว้ใจญาหรือคะ”
เขามองเธอตรง ๆ
“เอกสารชุดนี้ผมเป็นคนรับผิดชอบครับ ใครมาขอ ผมก็ต้องลงไว้”
เธอไม่ได้ตอบ
เมื่อเสียงรถห่างออกไป ดาบบุญส่งจึงเปิดกล่องอาหารอีกครั้ง ข้าวเย็นหมดแล้ว
เขาโทรบอกภรรยาว่าจะกลับช้า ก่อนส่งภาพทะเบียนรายการที่พิชญาเพิ่งขอดูให้ภูเมือง พร้อมบันทึกเวลาตามจริง
เช้าวันต่อมา ภาพรังสีข้อมือขวาจากประวัติการรักษาชุดที่สองมาถึงโรงพยาบาล
หมอธวัชเรียกนวลละออกับธีรินมาดูด้วยกัน นนท์เปิดภาพตรวจของร่างผู้ตายที่ทีมเตรียมไว้ให้เทียบ
ในภาพเก่ามีแผ่นโลหะและสกรูยึดกระดูก
ส่วนข้อมือขวาของร่างบนโต๊ะไม่มีอุปกรณ์นั้น
นวลละออเลื่อนดูภาพอีกมุม
“ถ้าเคยถอดออก ต้องตรวจร่องรอยที่กระดูกกับประวัติการผ่าตัดต่อค่ะ”
ธวัชพยักหน้า
“และต้องยืนยันว่าภาพเก่านี้ผูกกับผู้ป่วยคนไหนจริง ไม่ใช่อ่านชื่อบนหัวภาพแล้วจบ”
ธีรินตรวจเอกสารกำกับ
“ให้โรงพยาบาลค้นรายการผ่าตัด ใบยินยอม และข้อมูลการมาติดตามด้วย จะได้รู้ว่าประวัติต่อเนื่องหรือถูกนำมารวมภายหลัง”
นนท์จัดภาพสองชุดให้แสดงคู่กันโดยไม่ตัดส่วนระบุต้นทางออก
นวลละออมองรอยนิ้วหัวแม่มือซ้ายที่หายไปในภาพถ่ายร่างอีกครั้ง
พวกเขายังคืนชื่อให้ผู้ตายไม่ได้ แต่กำลังแยกสิ่งที่ไม่ใช่ของเขาออกทีละอย่าง
ภูเมืองเข้าประชุมช่วงสายพร้อมลูกน้องและสมุดจ่ายเงินฉบับที่ตรวจที่มาแล้ว
“รายการสองจุดยังสรุปไม่ได้ว่ารับเงินพร้อมกันครับ” ลูกน้องรายงาน “คนจ่ายบอกบางรายการเอามาลงรวมทีหลัง เรากำลังตามใบรับเงินแยก”
“แล้วคนที่เคยมารับแทน?”
“พยานจำได้ว่าคนหนึ่งมีแผลที่มือ แต่ยังจำข้างไม่ได้ เราไม่ได้บอกเรื่องนิ้วให้ฟัง”
ภูเมืองพยักหน้า ก่อนหันมาฟังผลภาพรังสี
นวลละอออธิบายข้อแตกต่างและสิ่งที่ยังต้องตรวจ ธวัชทบทวนข้อสรุปให้ทุกคนใช้ถ้อยคำตรงกัน
เมื่อจบ ภูเมืองโทรสั่งทีมให้ขอข้อมูลเพิ่มเติมตามรายการ
นนท์มองนวลละออเลื่อนแก้วน้ำให้ภูเมืองขณะเขาคุยโทรศัพท์ เป็นการเคลื่อนไหวเล็กน้อยที่ทำโดยไม่ต้องคิด
เขาก้มปิดแฟ้มภาพของตัวเอง
เมย์ซึ่งนั่งข้างกันแตะข้อศอกเขาเบา ๆ แล้วส่งปากกาที่หล่นให้
“ของคุณค่ะ”
“ขอบคุณครับ”
เธอไม่ได้ชวนให้เขาสู้ต่อเหมือนก่อน
บางเรื่องเห็นชัดขึ้นทุกวัน จนการปลอบด้วยความหวังเริ่มใจร้ายกว่าความเงียบ
หลังประชุม ภูเมืองรอให้นวลละออเก็บเอกสาร
“วันนี้ผมอาจกลับดึก ไม่ต้องรอนะครับ”
“ฉันก็มีงานต่อค่ะ กินข้าวให้ตรงเวลาด้วย”
เขายิ้ม ก่อนสีหน้าจะจริงจังขึ้น
“ถ้ามีใครมาขอข้อมูลคดีนอกช่องทาง ช่วยเก็บคำขอไว้แล้วแจ้งผมด้วย”
“รวมถึงพิชญา?”
“รวมทุกคนครับ”
เธอมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง
“ฉันจะบันทึกตามที่เกิดขึ้น ไม่ใส่เรื่องส่วนตัวค่ะ”
“ผมรู้”
คำตอบสั้น ๆ ทำให้เธอสบายใจกว่าคำอธิบายยาวเหยียดเมื่อหลายวันก่อน
บ่ายสอง ดาบบุญส่งได้รับสายจากเจ้าหน้าที่สารบรรณอีกหน่วย
“ดาบครับ หนังสือขอภาพหลักฐานกับข้อมูลพยานฉบับนี้ส่งมาจากทางดาบหรือเปล่า ผมหาชื่อผู้ประสานงานไม่เจอ”
“ส่งสำเนาให้ผมดูก่อนครับ อย่าเพิ่งส่งข้อมูลกลับ”
ไฟล์เข้ามาไม่ถึงนาทีต่อมา
ดาบบุญส่งวางมันเทียบกับทะเบียน
เลขที่หนังสือตรงกับรายการที่พิชญาจดเมื่อคืน
แต่เรื่องเดิมเป็นการส่งสรุปความคืบหน้า ไม่ใช่คำขอภาพหลักฐานและข้อมูลติดต่อพยาน
เขาขอให้เจ้าหน้าที่เก็บข้อความนำส่งและไฟล์ที่ได้รับไว้ในสภาพเดิม แล้วโทรหาภูเมือง
“เลขหนังสือเดียวกัน เนื้อหาคนละเรื่องครับสารวัตร”
“ลงชื่อใคร”
“สำเนาที่ส่งมามีชื่อท่านผู้กำกับ แต่ต้องตรวจต้นทางก่อนครับ”
ภูเมืองเงียบไปนิดหนึ่ง
“ผมจะรายงานท่านเอง ดาบเก็บทะเบียนกับไฟล์ไว้ แล้วอย่าเพิ่งถามใครต่อหน้าคนอื่น”
ดาบบุญส่งรับคำ
เขายังไม่มีหลักฐานว่าพิชญาเป็นคนส่ง แต่ตอนนี้มีเอกสารผิดปกติให้ตรวจ มากกว่าความรู้สึกระแวง
เกือบเย็น ภูเมืองได้รับแจ้งว่าโรงพยาบาลแห่งที่ 2 พบเอกสารผ่าตัดเพิ่มเติม
ท้ายใบยินยอมมีชื่อผู้ลงนามแทนผู้ป่วยในวันที่ชายคนหนึ่งใช้ชื่อวีระชัยเข้ารักษา
เขาอ่านชื่อแล้วเปิดคำให้การเก่าเทียบ
เป็นชื่อพี่ชายผู้แจ้งพบศพ
คนที่ยืนยันว่าไม่เคยรู้เรื่องชายอีกคน
ภูเมืองส่งสำเนาให้นวลละออผ่านช่องทางงาน ก่อนโทรตาม
“หมอครับ เรามีคนที่ต้องกลับไปถามใหม่แล้ว”
ปลายสายเงียบขณะเธออ่าน
“ต้องตรวจว่าเป็นลายเซ็นเขาจริงหรือเปล่าด้วยนะคะ”
“ครับ”
ภูเมืองวางเอกสารไว้ข้างบันทึกถ้อยคำเดิม
ผมจำเขาได้ เขาเป็นน้องชายผม
หากลายเซ็นนั้นเป็นของเขาจริง คำถามต่อไปคงไม่ใช่ว่าพี่ชายจำผิดได้อย่างไร
แต่เป็นว่าเขารู้มาตั้งแต่เมื่อไร ว่าคนที่ใช้ชื่อน้องชายมีมากกว่าหนึ่งคน
